Włodzimierz Padlewski

Urodził się w 1903 r. w okolicach Petersburga. Jego rodzina została tam przeniesiona przez władze carskie z majątku koło Berdyczowa w ramach represji za udział w powstaniu styczniowym. Ojciec prof. Padlewskiego – Józef – był architektem i długo pracował w ośrodkach polonijnych na terenie Rosji. Na początku lat 20. Padlewscy przenieśli się do Warszawy. Tutaj przyszły profesor ASP ukończył gimnazjum i odbył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.

Z końcem lat 20. przyszedł czas na poważne sukcesy zawodowe. W 1928 r. wygrał konkurs na projekt typowych domów oficerskich, rok później został nagrodzony w konkursie na projekt Dworca Głównego w Warszawie. Równocześnie razem z ojcem projektował wnętrza pawilonów wystawienniczych Ministerstwa Komunikacji, Przemysłu Lotniczego i Samochodowego na Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu. W 1938 r. otrzymał I nagrodę w konkursie na projekty wnętrz do sali Przemysłu Artystycznego polskiego pawilonu na wystawie „Sztuka i Technika” w Nowym Jorku. Otrzymał również nagrodę zespołową w konkursie na projekt dzielnicy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie.

Włodzimierz Padlewski sporo czasu poświęcał projektowaniu wnętrz mieszkalnych: gabinetu Marii Róży hr. Tarnowskiej (1931 r.) czy przebudowy wnętrz pałacu Stanisława de Rosenwerth-Rużyczka w Cieleśnicy na Podlasiu. Jedno z najważniejszych dokonań to aranżacja wnętrz i projekt mebli z giętych rur do „Zameczku” – rezydencji prezydenta Ignacego Mościckiego w Wiśle (1930 r.). Po wojnie i przeprowadzce do Sopotu (1946 r.) profesor Padlewski skupił się bardziej na pracy dydaktycznej. Stworzył program studiów Wydziału Architektury Wnętrz Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. W latach 1962-65 był dziekanem wydziału. Odszedł na emeryturę w 1974 r.

„Włodzimierz Padlewski: architektura i sztuka. W roku jubileuszu stulecia urodzin” „Włodzimierz Padlewski: architektura i sztuka. W roku jubileuszu stulecia urodzin”